Szynszyla

Szynszyle są przemiłymi stworzonkami. Pochodzą z Ameryki Południowej, gdzie żyją na suchych obszarach Andów. Tam tworzą stada liczące około kilkanaście osobników. Szynszyle to gryzonie, które mierzą około 30 centymetrów długości, a ich ogonki sięgają niekiedy nawet 20 centymetrów. Szynszyle mają srebrnoszare futerka, które sa gęste i miękkie. Ogon szynszyli jest bardzo charakterystyczny. Przypomina nieco wiewiórczą kitkę, jednak zbudowany jest z twardego włosia. Szynszyla ma duże oczy i okrągłe uszka również znacznych rozmiarów. Jako zwierzę stadne w hodowli nie powinno przebywać samo. Warto zakupić dwa osobniki szynszyli, by były one szczęśliwe. Każda szynszyla musi mieć odpowiednio dużo miejsca do życia. Bardzo ważny dla tych gryzoni jest ruch, który musimy im zapewnić. Szynszyla jest zwierzęciem nocnym, zatem to doskonałe zwierzątko domowe dla ludzi, którzy za dnia przebywają poza mieszkaniem i nie mają czasu na zajmowanie się pupilem w tym czasie. Szynszyla nie potrzebuje w dzień niczego, poza świeżym jedzeniem i wodą.

Żywienie

Szynszyle to zwierzątka, które mają specyficzne wymagania żywieniowe. W naturalnym środowisku zamieszkują suche obszary Ameryki Południowej, w tym środowisku nie ma wiele Świerzego pokarmu, albo raczej nie ma go w ogóle. Właśnie, dlatego szynszyle żywią się suchymi gałązkami, trawami i innym sterylnym pożywieniem. W naszej hodowli nie możemy podawać zwierzakowi zbyt dużo Świerzego pokarmu, gdyż jego organizm nie jest przystosowany do zjadania takich rzeczy. Bezpieczniejsze są dla niego suche posiłki, które przypominają takie, jak jedzą jego koledzy na wolności. Dbając o sucha dietę powinniśmy pamiętać, ze pożywienie podawane szynszyli musi być urozmaicane dla jej dobra. Najlepiej jest kupić specjalne granulaty, które szynszyla będzie mogła spokojnie zjadać. Są one dostępne w różnych smakach, toteż możemy je mieszać i różnie podawać zwierzakowi. Ważne jest przy tym, by szynszyla miała dużo wolnej przestrzenia, by się wybiegać. Jest to nieodłączny element prawidłowego żywienia. Kiedy nie zapewnimy naszemu pupilowi odpowiedniej ilości ruchu, to z pewnością nie będzie on zdrowy i szczęśliwy.

Rozmnażanie

Szynszyle sa niezwykłymi zwierzątkami, co widać na każdym kroku. Samica po 111 dniach ciąży rodzi od jednego do czterech w pełni ukształtowanych młodych, które mają już futerko i patrzą na swoje wielkie oczka. Młode po godzinie zaczynają już biegać. Przez pierwszy tydzień żywią się one wyłącznie mlekiem matki, po jego upływie zaczynają podkradać matce pożywienie. Nie należy jednak oddzielać zbyt wcześnie młodych od samicy, gdyż przez około 45 dni ich głównym i podstawowym pożywieniem jest jej mleko. Małe szynszyle są bardzo żywiołowe, skaczą i ciągle się bawią. Zazwyczaj przychodzi ich na świat dwójka. Samica sama radzi sobie podczas porodu, który następuje we wczesnych rannych godzinach. Aby szynszyla jednak zaszła w ciąże musimy jej zapewnić odpowiednie warunki i partnera, który będzie jej odpowiadał. Przede wszystkim para szynszyli musi się lubić w innym wypadku nie będą się rozmnażały. Szynszyle muszą czuć się bezpiecznie zarówno w swojej klatce, jak i w miejscu gdzie ona stoi. Zwierzątka te rozmnażają Siwę wyłącznie wtedy, kiedy są zdrowe i czują się szczęśliwe.

Choroby

Szynszyla nie jest zwierzątkiem, które często i dużo choruje. Najczęściej dolegliwości chorobowe u tego zwierzaka związane są z dietą i nieodpowiednim trybem życia. Kiedy nasz pupilek ma zbyt mało ruchu i nie pije wystarczającej ilości wody oraz nie je dostatecznie dużo siana mogą u niego wystąpić zaparcia. Najlepiej jest się wtedy skontaktować z lekarzem weterynarii, by pomógł on nam rozwiązać problem naszego pupilka. Musimy bardzo uważać na świeżość pokarmu i wody, jaki podajemy szynszyli. Jest ona dość wrażliwa na to i jeśli jej pokarm nie będzie najwyższej jakości może nastąpić u niej biegunka. Nieodpowiednie żywienie niekiedy doprowadza u szynszyli do przerostu siekaczy, które jak u każdego gryzonia tak i u naszego pupilka rosną całe życie. Szynszyla w swojej klatce powinna mieć kawałek drewna, gdzie będzie mogła bez problemu zatapiać swoje siekacze. Używając go do zabawy zwierzak zetrze nadmiernie wyrosłe siekacze i zachowa w ten sposób zdrowie. Jeśli ma on kontakt z innymi zwierzętami może zarazić się grzybicą, która powoduje wypadanie futerka i powstawanie strupków. Leczyć można grzybicę włącznie pod czujnym okiem weterynarza, który przepisze odpowiednie środki.